“Een single reis: Niets daten, wandelen!”

Met zijn achten zijn ze; acht vrouwen die van wandelen houden. Ze komen uit heel Nederland én hebben allemaal een single-wandelreis naar Vlieland geboekt. Een van de wandelaars: “Heerlijk, dit is precies wat ik zoek. We houden allemaal van wandelen. En we eten ’s avonds samen, maar je kan ook je eigen kant op.” Hun gids: Folkert Janssen. Als hij geen wandelgroep begeleidt dan rijdt (of liever gezegd rent) hij met koffers en boodschappen voor de firma Zeelen. Hij straalt zienderogen vandaag. Niet doordat hij acht vrouwen om zich heen heeft, nee, hij kan zijn liefde voor het eiland delen. Overal waar iets te vertellen is, stoppen ze even…

De zaterdagwandeling start in de Dorpsstraat langs de oude kerk richting de bus. Vlieland heeft een prachtig karakteristiek oud dorpje met veel winkeltjes en prachtige oude huisjes. Een genot voor het oog, maar deze wandeling start vanaf het Posthuys. Dus op naar de bus… De dames kunnen later vandaag nog even shoppen. Na de wandeling…

Het startpunt ligt zo’n 3 km voorbij het Posthuys. Vroeger waren op deze plek militaire kazernes. Nu is het gebied nog altijd van de luchtmacht maar er zijn geen militairen meer. De grote zandvlakte van Vlieland, de Vliehors, wordt nog wel gebruikt door de NATO als oefenterrein. Let daarom altijd goed op hoe de vlag hangt voordat je de zandvlakte op gaat. De zandvlakte is een absolute aanrader voor wie op Vlieland komt.

De wandeling gaat rondom de Kroon’s Polders. Een gebied dat aangelegd is rond 1900 om te voorkomen dat het eiland zou breken. En je raadt het al: vernoemd naar de ontwikkelaar: dhr. Kroon. Het gebied huisvest inmiddels tal van prachtige (trek)vogels. Vogeltellers hebben in de Kroon’s Polders maar liefst 128 verschillende vogelsoorten gesignaleerd. De wandeling voert langs drie vogelkijkhutten. Folkert blijft elke wandeling nog onder de indruk van de schoonheid van de natuur: “Ojeeeeh wat komt die bruine kiekendief dichtbij. Had ik mijn grote camera maar bij me.”
Vogelkijkscherm

Drie van de dames staan even met een boterhammetje bij een van de vogelkijkhutten. “Je hebt het gevoel dat Nederland en ook de onrust van de wereld echt aan de andere kant ligt.” “Het is mijn eerste keer op Vlieland. Ik kom uit Groningen. Het is fijn dat het niet zo ver weg is en je hebt echt het gevoel weg te zijn.” En is een single-reis nou om te daten? Folkert: “Nee, juist helemaal niet. Het staat voor alleen op vakantie gaan.” Een van de dames: “Het is juist fijn zo met zijn allen. Ik heb geen hekel om alleen te lopen, maar drie dagen alleen lopen, vind ik te lang. Je hebt hier samen dezelfde interesse. De mensen die hier op boeken die houden van de natuur en naar buiten gaan.”

Tijd om door te gaan. Door bos en duin, langs de waterlijn bij springvloed. Helaas ligt daar plastic aangespoeld. Folkert: “De boten moeten eens ophouden het hun vuil gewoon over boord te gooien.” Vlieland organiseert gelukkig strand-opruimdagen, waar zowel eilanders als gasten aan mee doen. Dus als je daar aan mee wilt doen, vraag dan informatie bij Staatsbosbeheer. Na 10 km komen ze aan bij de laatste vogelkijkhut. Dan is er onderweg al geluncht bij het Posthuys. Hier staat de jongens en het busje van Westcord te wachten. Zij organiseren samen met reisorganisatie Kras deze single-reizen. Het mooie aan deze opzet is, dat de eenpersoonstoeslag die op kamers geldt nu niet gerekend wordt. En iedereen heeft wel zijn eigen kamer. De jongens hebben als afsluiter wat lekkers, typisch Vlielands, meegenomen: Struner…. De dames zeggen geen nee.

Hierna kan de wandeling verlengt worden. Een deel van de groep gaat nog door. De rest wordt afgezet waar ze willen…. Ze gaan nog even winkelen. Een geslaagde dag! En vanavond? “Dan eten we gezellig weer met zijn allen.”

Een must see: Galerie De Reddingbootschuur


Op planken, in een glazen kast, stukjes muur. Allemaal  ‘stukjes Reddingbootschuur’ verhuurd aan kunstenaars en designers. De werken variëren en daarom is het zo leuk! Van prachtige schilderijen tot en met de mooiste sieraden. Echt een bijzondere verzameling en daardoor een bijzondere ervaring. Aan de dames, neem je jurkje mee waar je nog een sieraad bij zoekt: dit is je kans!

Femke Huijboom is de vrouw achter de nieuwe invulling van de Reddingbootschuur. De locatie is uniek gelegen nabij de strandopgang Badweg en in een prachtig pand. De Reddingbootschuur is gebouwd in 1894 en het enig bekende intact stenen reddingsboothuis langs de Friese kust. De Reddingbootschuur is een Rijksmonument en eigendom van Vereniging Hendrick de Keyser.

Medio 2016 kwam De Reddingbootschuur beschikbaar en er werd gezocht naar een nieuwe invulling. De gemeente deed i.s.m. de eigenaar van het pand een uitvraag voor een nieuw idee. Femke werd gekozen. Waar haar passie hiervoor vandaan komt: “Ik hou van mooie dingen.” En dat blijkt ook in de familie te zitten. Ook haar vader heeft een stukje Reddingbootschuur met glaskunst, onder meer schalen en sieraden.

Een droom van Femke is uitgekomen. Haar eigen galerie én met bijzondere kunst van eilanders waaronder Michael Horn, Ankelien Kadijk en Ina Kuiper. En de sieraden van De Engel. Verder zijn er werken van mensen die een vakantiehuisje hebben of een seizoensplek op Stortemelk. Het is haar lust en haar leven: “Ik vind het leuk om galerieën te bezoeken en bijvoorbeeld kunstroutes te volgen. En ik probeer elk jaar naar de Dutch Design Week in Eindhoven te gaan.”

Naast het tentoonstellen van schilderijen, tassen, handgemaakte kaarten en natuurlijk de sieraden zijn er ook workshops en huiskamerconcerten.

Doe mee! Workshop Schilderen aan Zee
Zondag, eerste Paasdag: van 13.45-16.15 uur.
Aanmelden zaterdag voor 17.00 (via 06-19208440)
€ 37,50 (incl. drankje, schildersdoek en gebruik materialen)

Meer info en programmering:
reddingbootschuur.nl

Outdoorcenter als eerste bedrijf op Vlieland 100% zelfvoorzienend

Orfeus van der Veer biedt al sinds 1996 outdoor-activiteiten op Vlieland. “Ik vind het leuk om mensen te plezieren. Ik mag graag buiten spelen.” Op Vlieland kan je zoveel moois beleven: blowkarten, kitesurfen, outdoor cooking. Sinds kort bied ik ook lasergamen aan. Ook de lasers worden via mijn zonnepanelen opgeladen. Al mijn activiteiten zijn CO2 vrij.”

Vlieland heeft in 2007 de ambitie uitgesproken om in 2020 eigen water en elektriciteit op te wekken. Op Vlieland is de watervoorziening niet het probleem, en er wordt nauwelijks met auto’s gereden, dus dat scheelt al ontzettend, maar er zijn veel ondernemingen en die gebruiken gas en elektriciteit.
Vanuit Lab Vlieland wordt er door verschillende partijen samen ontwikkeld om Vlieland in 2020 zelfvoorzienend te krijgen. Orfeus: “Ik ben er twee jaar geleden mee begonnen. We leven in een wereld waar fossiele brandstoffen opraken. Ik heb ook spullen die op stroom werken, maar mensen moeten bewuster worden.”

Orfeus’ bedrijf zit op het strand. “Vroeger had ik een aggregaat aan. Ik was er klaar mee. Elke keer benzine halen. Een vriend van me had een tenthuisje. Hij zag een tekoopbord staan van zonnepanelen met alles erop en eraan. Dus die heb ik gekocht. Daar kon ik koffie op zetten. Dat was een verademing en een eerste begin. Inmiddels heb ik 16 zonnepanelen en 26 accu’s. Zo bouw je steeds verder. Ik kan wel een enorme dure kabel aanleggen, maar dan zit je met vastrecht. Nu heb ik dat geld in zonnepanelen gestopt. Je bent veel bewuster bezig. Als ik een groep heb, en het is een beetje grijzig. Dan moet je kiezen. Je houdt de koelkasten aan. Je bent meer aan het nadenken. Want een koud colaatje na in het zoute water gelegen te hebben is lekker!”

En thuis, let je daar ook meer op? “Ja, ik heb drie kindjes van 6, 3 en 1 jaar. Ik leer ze het licht uit te doen, de kraan niet zomaar te laten lopen én de kleine knop van het toilet te gebruiken.

Lees meer over Duurzaam Vlieland op www.labvlieland.nl
Vanavond, 22 maart om 19.30 u, is er een publieke avond in De Jutter.

Kiters, mis het niet: Vlieland

Bojan Bajic, de meesten kennen hem van Podium Vlieland. Zijn verhaal is meermaals opgetekend. Onlangs nog werd hij uitgebreid geïnterviewd door Trouw. Een bijzondere man. Zijn hart is groen met wit. Vlieland zit diep in hem. Een dag zonder strand en zee is een dag niet geleefd. Hij zwemt vaak. Veel van zijn rugpijn is verdwenen door elke dag te gaan zwemmen. Bojan kite ook. “Je hebt nergens zo’n mooi strand. Tijdens het kiten zie je Texel en Terschelling liggen.”

Bojan is net als kiter begonnen. “Vorig jaar heb ik mijn eerste sprongetje gemaakt. Met twaalf vrienden hebben we een app-groepje, want alleen ga je nooit. Je let op elkaar. Kiten is voor mij dat je heel snel over het water en de golven beweegt. Je leest de golven en past je aan op de beweging van de zee en de wind. Het bijzondere aan kiten is dat je helemaal één bent met je omgeving. Dat je je gewichtloos voortbeweegt. Dan voel je dat de natuur zich om je heen sluit.”

Op Vlieland mag je het hele haar door kiten.
Activiteiten en lesaanbod:
http://paal50.nl/activiteiten/kitesurfen
http://www.vlielandoutdoorcenter.nl/kitesurfschool-vlieland/

Kaas maken met melk uit de supermarkt?!?

Ach, wie probeert het niet? Gewoon als hobby. Om even te testen…. Zou het lukken om kaas te maken van melk uit de supermarkt? Nils Koster, inmiddels mag je hem gerust kaasmaker noemen, begon zijn uit de hand gelopen hobby op deze manier. “In de keuken, klein koelkastje, en het lukte nog ook!” Zijn hobby is inmiddels geëxplodeerd met een bijzonder eilandproduct tot gevolg: zeewierkaas en bunkerkaas. De derde kaas die hij vol trots laat proeven is gemaakt van melk van Jersey-koeien. “Er zit veel caroteen in de kaas, want dat kunnen de koeien niet verteren en maakt hem zo geel.” De kaas is niet alleen geel, maar ook heel lekker!


De bunker staat vol nieuwsgierige proevers. Ze zijn allemaal naar de kaasbunker gekomen, weer of geen weer. Nog nadruipend van de regen, lekker warm bij de houtkachel, vertelt Nils iets over de plek en de kazen. Chloé van 5 jaar luistert aandachtig. Zeewier in kaas lijkt haar maar niets. Op de vragen van Nils of ze chocomelk lust, knikt ze ja. En of ze haar tanden poetst? Ja, dat doet ze natuurlijk ook. “En weet je wat daar in zit?”, vraagt Nils, “zeewier”. Ook grote mensen leren hier iets nieuws blijkt.

Zeewier is een product dat steeds vaker wordt genoemd in discussies over het oplossen van voedselschaarste. “Het is heel gezond, groeit snel, makkelijk te produceren en je kan er veel producten van maken.” Maar hoe kwam Nils er nou bij om zeewier in kaas te stoppen? En daarmee een inmiddels succesvol eilandproduct te ontwikkelen. “Toen het lukte om van melk uit de supermarkt kaas te maken, dacht ik, ik wil er iets van het eiland aan toevoegen. Ik plukte en droogde de zeewier in mijn tuin. Dat heb ik in de kaas gestopt en eens laten proeven aan een restaurant. En zo is het gaan rollen.”


Steeds meer restaurants en kaashandels uit het hele land vroegen om zijn product. “Ik werk inmiddels samen met melkboeren uit Veenhuizen, want Vlieland heeft geen koeien. Maar op Vlieland worden de kazen wel gerijpt. In de bunker. Die stond leeg nadat Vitens verhuisde en deze bunker niet meer nodig had als drinkwateropslag. De constante temperatuur en luchtvochtigheid bleken perfect voor de kaas.” Onderin de bunker worden de kazen gerijpt , gedraaid en gecoat. En boven kan je ze proeven. Elke woensdag en zaterdag, donderdagmiddag is er een rondleiding door de bunker en een uitgebreide proeverij. Ook is er veel te vinden over de drinkwatervoorziening op Vlieland. De volle bunker bunkert lekker door aan de verschillende kazen. Nils snijdt royaal nog wat stukjes af. Iedereen is nieuwsgierig naar de smaak. “Zeewier is een soort kruid; en geeft een bijzondere smaak aan de kaas.” Chloé vindt het toch niet zo lekker, maar van de bunkerkaas daarentegen pakt ze nog een derde stukje.

Wilde Zeewier Weken
Wil je meer genieten van alles wat met Vlieland en zeewier te maken heeft. Houd onze facebook dan in de gaten, want binnenkort komt er meer info over de Wilde Zeewier Weken op Vlieland, die plaatsvinden van 3 tot en met 17 juni 2017.

Over 300 jaar… volgens Vlielandse kinderen

Op 2 maart 2017, driehonderdtwintig jaar nadat VOC-schipper Willem de Vlamingh aan land ging in West-Australië, kwam de Australische ambassadeur Mr. Brett Mason naar Vlieland, de thuisbasis van Willem de Vlamingh: een echte Vlielander voor wie dat nog niet wist. Er waren een hoop redenen om te komen, waaronder de lancering van het jeugdboek ‘het vergeten schilderij’ van Anke den Duyn dat gaat over de bijzondere verbinding tussen Vlieland en Australië. Het verhaal is geïnspireerd op de expeditie naar het Onbekende Zuidland van Willem de Vlamingh.

Speciaal voor de komst van de Australische ambassadeur bereidde ze met de kinderen uit groep 7/8 van De Jutter een 17eeeuws spektakel voor bij aankomst van de veer. En ze ging aan de slag met de kinderen met een bijzonder kastje: een rariteitenkabinet gemaakt door de heer Meilom, congiërge op de school. In het jeugdboek komt ook een rariteitenkabinet voor. In de laatjes ontdekt Luna allerlei interessante voorwerpen. Deze souvenirs uit de Gouden Eeuw vertellen het verhaal van de expeditie en geven een beeld van de geschiedenis.

De kinderen op Vlieland hebben samen met haar hun eigen rariteitenkabinet gemaakt en de ambassadeur heeft daarin het eerste voorwerp gelegd: een velletje Nederlandse postzegels die uitgegeven zijn in 2016 om de bijzondere band tussen de twee landen te herdenken.


De Vlielandse kinderen gaan de aankomende tijd aan de slag met wat zij er in gaan doen. Het kastje heeft 35 vakjes. Daarna gaat het kastje dicht voor 300 jaar. Ze hebben nu al geselecteerd: een mobiele telefoon, want “wie schrijft er nou nog brieven?”, en een foto van Vlieland “om over 300 jaar te laten zien hoe het eiland er uit zag”. De kinderen denken dat er over 300 jaar allemaal flats op Vlieland staan.

Kom je binnenkort naar Vlieland, ga dan naar het Tromp’s Huys, want daar zijn sinds 2 maart de twee belangrijke schotels te zien die het verhaal vertellen van de ontdekkingsreizen van Dirk Hartog en Willem de Vlamingh. Het zijn unieke replica’s van de echte schotels die naast elkaar te zien zijn. www.trompshuys.nl. Het rariteitenkabinet is te zien in de bibliotheek vanaf deze zomer.

“Je hebt één koning en één vuurtorenpachter”

“Vooral met de Noordwesterstorm, dan zit ik hier alleen”. Germ Veenstra, al 27 jaar te vinden in de vuurtoren. Elke jaar ontvangt hij 15.000 mensen, die de vuurtoren beklimmen. De toren zelf is niet hoog, maar hij ligt op het 42 meter hoge Vuurboetsduin net buiten het dorp Oost-Vlieland. Germ, van vuurtorenwachter tot vuurtorenpachter, want “met de nieuwe apparatuur is het niet meer nodig om de wacht te houden. De radar van Terschelling dekt ons gebied.”

Hoe kom je nou op zo’n plek terecht? “Ik kom uit een gezin en twee broers waren zeevaarder. Ik was de jongste. Mijn moeder wilde niet dat ik ook de zee op ging, en toen luisterde je nog naar je ouders.” In 1964 kwam Germ naar Vlieland. Eerst werkte hij in de bouw, later in 1973 ging hij werken bij het schoolreisverblijf op Vlieland. “Toen deed ik al vrijwilligerswerk bij de reddingsmaatschappij. Daar heb ik zo’n 20 jaar bij gezeten. Ik had toen al goed contact met de toenmalige torenwachter de heer Donselaar. Hij zocht een reserveman. In ’88 werd ik waarnemend torenwachter.”

Een gezinnetje komt boven, want daar vind je Germ. Een sigarendoosje dient als kassa. Pinnen kan je er niet. “Twee groot, twee klein?”, klinkt door de rokerige kamer waar duidelijk staat als je bovenkomt ‘niet roken’. Dat is vast voor de gasten. Dit is zijn huisje geworden. En iedereen is welkom.

Het is druk op zondag. Ondanks de kou weerhoudt het de gasten er niet van om een kijkje te nemen bovenop de vuurtoren. “De deur is open als je even een jong huidje wil halen”, klinkt het met een lach. Tussen de snuisterijen bovenin de vuurtoren, kan je het hele eiland overzien. “Met mooi weer zie je wel tot 40, 50 kilometer ver.” De vuurtoren is vanaf 1 april is elke dag open. In de winter drie keer per week.

“Rovertjes waren ze vroeger”

Dat ene kabouterpaadje, waar ze vroeger riepen: ‘je snoep of je leven, of je broek naar beneden’ bracht menig badgast tot schrikken. Met trots vertellen ze erover. “We speelden rovertje. Dat paadje, dat zit er nog steeds in.” Bas Dijkstra en Erwin Soolsma, twee jeugdvrienden, organiseren voor het vijfde jaar op rij de Vuurtorenloop. Ze leerden elkaar kennen doordat hun ouders bevriend zijn. Door en door Vlielanders. Bas’ familie al honderd jaar en Erwin’s familie nog langer.

Samen zaten ze op school, werkten bij Café de Zeevaert en organiseerden jarenlang (2008-2015) het strandfeest ‘Vlieland groet’.  “Gewoon. Als bedankje, aan al die gasten die naar ons eiland komen.” Het tekent de mannen. Ze houden van het eiland en willen zo veel mogelijk mensen ervan laten meegenieten. “Zo is eigenlijk ook de Vuurtorenloop ontstaan. Iets moois ontwikkelen voor wie van Vlieland houdt.” Dit jaar verwachten ze zo’n 2000 deelnemers. Dat moet de aankomende jaren nog verder groeien naar 4000. “We begonnen met 500. Toen waren we al heel erg blij.”

Iedereen kan meedoen aan de Vuurtorenloop op 13 en 14 mei 2017. Er is een speciale jeugdloop op zondag om 11.30 uur. Daarna voor de echte diehards de 5 zeemijl (9,5 km) en 10 zeemijl (18,5 km). Maar de loop is er ook voor wandelaars. Op zaterdagavond langs allerlei verlichte punten: Vlieland’s eigen light tour ‘All along the lighthouse’.  En op zondag ‘over verrassend Vlieland’ met langs de route allerlei verrassende gebeurtenissen.

Ze hebben vooral veel plezier samen. Ze blikken nog even kort terug op vroeger. Erwin: “We schelen vijf jaar. Jij was altijd de jongste. De Benjamin.” Bas: “Ze zeggen altijd dat de jongste de meest slimme is, hè.” Erwin: “Nee, de oudste. De oudste is sowieso altijd het slimst en het knapst.” En zo praten de mannen nog even door. Vriendschap voor Vlieland en voor het leven.

Doe mee met De Vuurtorenloop op 13 en 14 mei 2017 en kijk op vuurtorenloop.nl

Dichten op Vlieland met de eilanddichter

Gerda Posthumus woont in de Dorpsstraat sinds 1996. Het is er knus en warm. Erwtensoep op het vuur, een piano in de woonkamer, en talloze schelpen. Ze heeft ze gevonden op de Vliehors. “Het lijken vleugeltjes van engeltjes”. Gerda Posthumus, eilanddichter van Vlieland van 2013-2016. Een titel die voor altijd bij haar zal blijven. “Van de burgemeester Tineke Schokker en wethouders kreeg ik een brief dat ik de titel mag behouden, zolang ik op het eiland blijf wonen”. Wat Vlieland voor haar is? “Ik wil niet meer weg. Vlieland is een bron inspiratie, herkenning, lucht, water, alle elementen, wat je kunt vinden in jezelf, een bron van groei en ontwikkeling. Alles is dichtbij. Ik heb Vlieland herkend in mijzelf. Jezelf kunnen neerzetten, ervaar je hier. Je komt een stukje mystiek tegen. Je raakt er aan verslaafd. Je neemt het altijd mee. Ook als je naar de wal gaat.” Ze hoort dit van velen. Op Vlieland wordt dit ook wel het Vlierus genoemd. Ze schrijft nog altijd over Vlieland. Haar prachtige teksten zijn te vinden in o.a. de door uitgeverij Kontrast uitgegeven bundel ‘Deining rimpeling onderstroom’. Bij een kopje thee komen we op de wandelingen. De Slauerhoff-wandelingen.

Jacob Slauerhoff werd op 14 september 1898 in Leeuwarden geboren. Omdat hij astma had, logeerde hij vaak bij zijn oom en tante op Vlieland. Het eiland bleek een liefde voor zijn leven te zijn: regelmatig keerde hij op het eiland terug. Na zijn schooltijd studeerde hij geneeskunde in Amsterdam. Hij publiceerde zijn eerste gedichten. Toen hij zijn studie had afgerond, werkte hij als scheepsarts, onder andere op schepen van de Java-China-Japan-lijn en de Koninklijke Hollandse Lloyd. Tijdens en na zijn reizen schreef hij talloze gedichten en romans. (bron: museum Tromp’s huys)

Op het eiland zijn verschillende glasplaten te vinden met zijn teksten. “Bij een gedicht kom je dichtbij jezelf. Ik lees ze voor in het dorp en in de natuur. Zijn werk en mijn eigen werk”. Het zijn bijzondere wandelingen. “In de veerboothaven maakte ik mee, toen ik zowel ‘De Gourvernante’ van Slauerhoff en daarna mijn eigen ‘V-A’ voorlas, een man zei: Ik heb het gedicht van Slauerhoff aan de wand in mijn schip hangen. Het is heel bijzonder wat er nu gebeurd. Ik hoorde een meeuw altijd zó krijsen. En als ik mijn ogen nu dicht doe, hoor ik die meeuw totaal anders krijsen”. Gerda: “Je verandert iets in de beleving, in aangenomen geluid. En kun je meenemen in andere ervaringen. Dat is me echt bijgebleven”.

Wandel mee met Gerda:
Aanmelden en informatie opvragen via glposthumus@gmail.com.
Prijzen variëren van € 10 tot € 20 euro per persoon.
Activiteiten vinden plaats in de vakanties en iedere 2e en 3e donderdag van de maand

Posthumus meets Slauerhoff Tour
Gerda neemt je mee langs prachtige plekken op Vlieland. Samen luisteren naar gedichten. En een laagje dieper gaan. Bijzonder om eens mee te maken. Leuk voor een vriendinnenweekend, of als teamuitje.De dichter in jou – wandeling 
Wandelen en luisteren ter inspiratie. In de natuur je eigen gedicht schrijven onder het genot van een lekker kopje koffie of thee met Vlielandse lekkernijen. (max 10 personen)

Walk & Rhymezzz – workshop
Bijzondere wandeling met jongeren. Er is een wandeling voor kinderen van 8-12 jaar. En een groep van 12- 16 jaar. Ze leren wat over zichzelf en vertalen samen Vlieland naar poëzie.

De Drenkelingentocht is supergaaf

 

Van links naar rechts: Tom (26), Tom (32), Charlotte (23), Tijn (25) maken zich klaar voor de Drenkelingentocht. Om 13 uur worden ze opgehaald door de Vliehors en laten zich afzetten op het verste puntje van het eiland.  Tijn gaat de tocht voor de vijfde keer lopen en neemt elk jaar meer vrienden mee. “De eerste keer dat ik op het eiland was, wist ik niet van het bestaan van de tocht. Ik had alleen een flesje water bij me. Het was supergaaf. Ik loop altijd in de winter. Dat is het eiland op zijn mooist. Je komt niemand tegen.” Nu is hij samen met Charlotte, Tom en Tom. Charlotte en Tom lopen de tocht dit jaar voor het eerst. Charlotte: “Ik had zin in een nieuw avontuur.” Tom (26) is nog nooit op één van de Wadden geweest. Zijn eerste indruk: “Vlieland is gezellig en leuk.” De andere Tom is vorig jaar al mee geweest met Tijn. “We willen er een jaarlijkse traditie van maken.”

Gisteren kwamen ze aan op het eiland. Na een verkenning van de wadzijde van het eiland, het bos en de vuurtoren hebben ze bij De Oude Stoep gegeten. En meegedaan net de pubquiz. Tijn: “We zijn in ieder geval niet laatste geworden.” Ondanks dat het koud en vochtig is, hebben ze een grote glimlach op hun gezicht bij de vraag: Hoe lang duurt de wandeling?  “We lopen zo’n 7 uur. En niet in een rechte lijn.” Dat komt niet door de biertjes van gisteren, maar ze willen het liefst elke vierkante meter van de Vliehors zien. En daarna…. “Daarna gaan we naar Sjoerd. Vaste prik. Morgen weer terug met de boot van 12 uur.”

 

Online magazine over Vlieland